Orali Olmamak

Belki biraz incinmis, biraz kirilmis, biraz bitkin, belki biraz yilgin da ama yasama dönük, direnmeye istekli. Benzi sararmis ama hastaliktan, düskünlükten yana durmuyor gövdesi.Aczini vakarina gizlemis akibetini bekliyor.Gececek mi, yaralari onacak mi O güzelim hirgürlü, söz dinlemez günlerine esenlikle dönecek miDayi Parcasi basligi bir yerde aslan parcasi deyisini anistiriyor bir yerde de tam tersini, zayifligi hatta parcalanmisligi Romanin anlaticisi, gencliginde sol görüslü bir adam olan cok sevdigi dayisinin giderek milliyetci-mukaddesatci kesilisini, uzun süren hastalik dönemindeyse kendini büsbütün öbür dünyaya adamisligini anlatiyor.Özünde kacinilmaz tecrübeleri irdeleyen bir roman bu. Dört bölüme ayrilan, otuz dokuz kisa öyküden olusan Dayi Parcasinda Murat Yalcin, anlaticinin gözünden ölüme yazgili bir kisinin hastanedeki, evindeki tedavi sürecini, cenazesinin ardindan da sevenleri ve yakinlari tarafindan hatirlanisini, hatta hayatinin yeniden kurgulanisini gözler önüne seriyor. Ancak derinden derine sergiledigi mizahi yaklasim sayesinde, yasam sevgisini yeniden kazanmak icin hastalik, yaslilik, ölüm, yas gibi olgularla bir nevi dost olmayi secmemiz gerektigini fisildiyor.

GECEYE SEN BULASTI genc bir sairin Gözlerin rengine degil, bakisin tonuna vurulur yürek. Misralarindaki askin o büyülü atmosferini süsleyerek insani o siirin hüzünlü yolculuguna cikartiyor. Okudukca yasamin girdaplarini askin o bitmez tükenmez acisini bir o kadar tatli sersemligini iliklerimde hissetmem oldu. Sairin ayni zamanda psikiyatr olmasi siirlerini mesleki hünerlerine birlestirerek adete terapi edercesine insani bir dünyadan bir baska dünyaya sürüklüyor. Bir yandan aska dair cümlelerin yüregi götürdügü adresler bir yandan yasamin yalnizlik mutsuzluk bireysellik cikmazinda ki serüvenine dair betimlemeler iceriyor.Yara ait oldugu kabuktan kanar. Agri diner, sizisi miras kalir. Birikir eksilme, agirlasir anilar. Insanin hayat karsisinda beklenti ve avuntularini gönül dünyasinda saheser bir umuda ceviriyor. Zafer ve yenilgilerle kendini ifade eden insan, kendi gönül dünyasindaki yalnizligini ancak askla taclandirabilir. Ama her ask bu aciyi dindirmenin ilaci olmayabilir. Onun siirlerini okurken insan kendini saganak yagan yagmurda rüzgarla beraber savrulan bir yaprak gibi hissediyor. Yapragin tenine düsen yagmur damlalariyla bir uctan diger uca savrula savrula yere düsmemek icin gösterdigi cabayi düsünür buldum kendimi. Ama hayatin kilcal damarlarindan daha fazla anlam ifade ediyor, sairin misralarindaki askin ucurumsuz yalnizligi.... Siirde ki bu yeni üslup ve arayis biz okuyucularda derin izler birakmakta basarili olacak.